اضطراب جدایی، علت نشانه های اضطراب جدایی جعبه ابزار ذهنی

اضطراب جدایی چیست؟

طبیعی است که فرزند خردسال شما هنگام جدایی از شما احساس اضطراب کند. در اوایل کودکی، گریه کردن، عصبانیت، یا چسبیدن (همه نشانه‌های اضطراب جدایی) واکنش‌های سالم به جدایی و مرحله طبیعی رشد هستند. ممکن است از تولد کودک شروع شود و ممکن است تا سن چهار سالگی دوباره تکرار شود. در حالی که شدت و زمان اضطراب جدایی از کودکی به کودک دیگر می‌تواند بسیار متفاوت باشد، مهم است که به یاد داشته باشید که کمی نگرانی در مورد ترک مادر یا پدر طبیعی است، حتی زمانی که کودک شما بزرگتر می شود.

با این حال، برخی از کودکاناضطراب جداییرا تجربه می کنند که حتی با بهترین تلاش والدین از بین نمی رود. این بچه‌ها در طول سال‌های دبستان یا بعد از آن، تداوم یا تکرار اضطراب جدایی شدید را تجربه می‌کنند. اگر اضطراب جدایی آنقدر زیاد باشد که در فعالیت های عادی مانند مدرسه و دوستی ها اختلال ایجاد کند و ماه ها طول بکشد تا چند روز، ممکن است نشانه ای از یک مشکل بزرگتر باشد: اختلال اضطراب جدایی.

چگونه اضطراب جدایی “عادی” را کاهش دهیم؟

برای کودکانی که دارای اضطراب جدایی طبیعی هستند، کارهایی وجود دارد که می توانید برای تسهیل روند اضطراب جدایی انجام دهید.

جدایی را تمرین کنید.در ابتدا کودک خود را برای مسافت های کوتاه نزد یک مراقب بگذارید. همانطور که فرزندتان به جدایی عادت می کند، به تدریج می توانید مدت بیشتری را ترک کنید و بیشتر سفر کنید.

جدایی ها را بعد از چرت زدن یا شیر خوردن برنامه ریزی کنید.نوزادان زمانی که خسته یا گرسنه هستند بیشتر مستعد اضطراب جدایی هستند.

یک آیین «خداحافظی» سریع ایجاد کنید.تشریفات آرامش بخش هستند و می توانند به سادگی خداحافظی از طریق پنجره یا یک بوسه خداحافظی باشند. با این حال همه چیز را سریع انجام دهید تا بتوانید:

بدون هیاهو بروید.به فرزندتان بگویید که می‌روید و برمی‌گردید، سپس بروید – متوقف نشوید و دوری را بزرگ‌تر از آنچه هست نکنید.

به وعده ها عمل کنید.برای اینکه کودک شما این اعتماد را ایجاد کند که می تواند جدایی را تحمل کند، مهم است که در زمانی که قول داده اید برگردید.

در صورت امکان محیط اطراف را آشنا نگه دارید و محیط جدید را آشنا کنید.از پرستار بخواهید به خانه شما بیاید. وقتی فرزندتان از خانه دور است، او را تشویق کنید که یک شی آشنا بیاورد.

یک مراقب اولیه ثابت داشته باشید.اگر مراقبی را استخدام می کنید، سعی کنید او را برای مدت طولانی در کار نگه دارید تا از ناهماهنگی در زندگی فرزندتان جلوگیری کنید.

تلویزیون و برنامه های ترسناک را به حداقل برسانید.اگر برنامه‌هایی که تماشا می‌کنید ترسناک نباشند، احتمال ترس فرزندتان کمتر است.

سعی کنید تسلیم نشوید.به فرزندتان اطمینان دهید که حالش خوب خواهد بود (تنظیم محدودیت های ثابت به سازگاری فرزندتان با جدایی کمک می کند.)

اختلال اضطراب جدایی چیست؟

اختلال اضطراب جدایی یک مرحله طبیعی از رشد نیست، بلکه یک مشکل عاطفی جدی است که با پریشانی شدید زمانی که کودک از مراقب اصلی دور است مشخص می شود. با این حال، از آنجایی که اضطراب جدایی عادی و اختلال اضطراب جدایی علائم مشابهی دارند، می‌تواند گیج کننده باشد که بفهمید آیا فرزندتان فقط به زمان و درک نیاز دارد یا مشکل جدی‌تری دارد.

تفاوت اصلی بین اضطراب جدایی عادی و اختلال اضطراب جدایی درشدت ترس کودکشما است و اینکه آیا این ترس ها او را از فعالیت های عادی باز می دارد یا خیر. کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی ممکن است فقط از فکر دوری از مادر یا پدر تحریک شوند و ممکن است از بیماری شکایت کنند تا از بازی با دوستان یا رفتن به مدرسه خودداری کنند. وقتی علائم به اندازه کافی شدید باشند، این اضطراب ها می توانند به یک اختلال اضافه شوند. اما مهم نیست که فرزند شما در هنگام جدا شدن از شما چقدر مضطرب می شود، اختلال اضطراب جدایی قابل درمان است. کارهای زیادی وجود دارد که می توانید انجام دهید تا فرزندتان احساس امنیت بیشتری کند و اضطراب جدایی را کاهش دهد.

علائم اختلال اضطراب جدایی

کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی دائماً در مورد جدایی احساس نگرانی یا ترس می کنند. بسیاری از کودکان با علائمی از جمله:

ترس از اینکه اتفاق بدی برای یکی از عزیزانشان بیفتد.رایج‌ترین ترسی که کودک مبتلا به اختلال اضطراب جدایی تجربه می‌کند، این نگرانی است که در غیاب کودک آسیبی به یکی از عزیزانش وارد شود. به عنوان مثال، کودک ممکن است دائما نگران بیمار شدن یا آسیب دیدن والدین باشد.

نگران باشد که یک رویداد پیش بینی نشده منجر به جدایی دائمی شود.فرزند شما ممکن است ترس داشته باشد که پس از جدا شدن از شما، اتفاقی برای حفظ جدایی بیفتد. برای مثال، ممکن است نگران ربوده شدن یا گم شدن باشند.

امتناع از رفتن به مدرسه.کودک مبتلا به اختلال اضطراب جدایی ممکن است ترس غیرمنطقی از مدرسه داشته باشد و تقریباً هر کاری را برای ماندن در خانه انجام دهد.

بی میلی به خوابیدن.اختلال اضطراب جدایی می تواند کودکان را بی خواب کند، چه به دلیل ترس از تنها ماندن و چه به دلیل کابوس های جدایی.

بیماری های جسمی مانند سردرد یا درد معده.در زمان جدایی یا قبل از آن، کودکان مبتلا به مشکلات اضطراب جدایی اغلب شکایت دارند که احساس بیماری می کنند.

چسبیدن به مراقب.اگر بخواهید از خانه بیرون بیایید، فرزندتان ممکن است شما را در اطراف خانه سایه بیندازد یا به بازو یا پای شما بچسبد.

علل شایع اضطراب جدایی

اختلال اضطراب جدایی به این دلیل رخ می دهد که کودک به نوعی احساس ناامنی می کند. نگاهی به هر چیزی بیندازید که ممکن است دنیای کودک شما را از تعادل خارج کرده باشد، او را در معرض خطر قرار دهد یا روال عادی زندگی او را بر هم زده باشد. اگر بتوانید علت یا علل اصلی را مشخص کنید، یک قدم به کمک به فرزندتان در طول کشمکش ها نزدیک تر خواهید بود.

علل شایع اختلال اضطراب جدایی در کودکان عبارتند از:

تغییر در محیط.تغییرات در محیط اطراف، مانند یک خانه جدید، مدرسه، یا وضعیت مراقبت روزانه، می تواند باعث اختلال اضطراب جدایی شود.

فشار.موقعیت های استرس زا مانند تغییر مدرسه، طلاق، یا از دست دادن یکی از عزیزان – از جمله یک حیوان خانگی – می تواند باعث مشکلات اضطراب جدایی شود.

دلبستگی ناامن.دلبستگی پیوند عاطفی است که بین نوزاد و مراقب اصلی او شکل می گیرد. در حالی که یک پیوند دلبستگی ایمن تضمین می کند که کودک شما برای رشد مطلوب احساس امنیت، درک و آرامش کافی خواهد داشت، یک پیوند دلبستگی ناایمن می تواند به مشکلات دوران کودکی مانند اضطراب جدایی کمک کند.

یک والدین بیش از حد محافظ.در برخی موارد، اختلال اضطراب جدایی ممکن است مظهر استرس یا اضطراب خود شما باشد. والدین و فرزندان می توانند نگرانی های یکدیگر را تغذیه کنند.

اضطراب جدایی یا تروما؟

اگر به نظر می رسد که اختلال اضطراب جدایی فرزند شما یک شبه اتفاق افتاده است، علت ممکن است چیزی مربوط به یک تجربه آسیب زا باشد تا اضطراب جدایی. اگرچه این دو بیماری می توانند علائم مشترکی داشته باشند، اما به طور متفاوتی درمان می شوند. با درک اثرات استرس تروماتیک بر کودکان، می توانید به کودک خود کمک کنید تا از مناسب ترین درمان بهره مند شود.

کمک به کودک مبتلا به اختلال اضطراب جدایی

هیچ یک از ما دوست نداریم فرزندان خود را در مضیقه ببینیم، بنابراین کمک به فرزندتان برای اجتناب از چیزهایی که از آنها می ترسد می تواند وسوسه انگیز باشد. به جای تلاش برای اجتناب از جدایی هر زمان که ممکن است، می توانید با انجام اقداماتی برای ایجاد احساس امنیت بیشتر به کودک خود کمک کنید تا با اختلال اضطراب جدایی مبارزه کند. فراهم کردن یک محیط دلسوز در خانه می تواند باعث شود کودک شما احساس راحتی بیشتری کند. حتی اگر تلاش شما به طور کامل مشکل را حل نکند، همدلی شما می تواند اوضاع را بهتر کند.

در مورد اختلال اضطراب جدایی آموزش ببینید.اگر در مورد چگونگی تجربه فرزندتان با این اختلال آشنا شوید، می توانید راحت تر با مشکل او همدردی کنید.

به احساسات فرزندتان گوش دهید و به آنها احترام بگذارید.برای کودکی که ممکن است از قبل به دلیل اختلال خود احساس انزوا کند، تجربه گوش دادن به او می تواند تأثیر شفابخش قدرتمندی داشته باشد.

در مورد موضوع صحبت کنید.برای کودکان سالم تر است که در مورد احساسات خود صحبت کنند – آنها از “فکر نکردن به آن” سودی نمی برند. همدل باشید، اما به فرزندتان – به آرامی – یادآوری کنید که از آخرین جدایی جان سالم به در برده است.

پیش بینی چالش های جدایی برای نقاط انتقالی که می تواند باعث اضطراب فرزندتان شود. مانند رفتن به مدرسه یا ملاقات با دوستان برای بازی، آماده باشید. اگر فرزندتان راحت‌تر از یکی از والدین جدا می‌شود، از آن والدین بخواهید که این انتقال را انجام دهد.

در هنگام جدایی آرامش خود را حفظ کنید. اگر فرزند شما ببیند که شما خونسرد هستید، احتمالاً او نیز آرام است.

از مشارکت کودک در فعالیت ها حمایت کنید.فرزندتان را تشویق کنید تا در فعالیت های اجتماعی و فیزیکی سالم شرکت کند. آنها راه های بسیار خوبی برای کاهش اضطراب و کمک به کودک شما برای ایجاد دوستی هستند.

تلاش های فرزندتان را تحسین کنید.از کوچکترین دستاوردها – رفتن به رختخواب بدون سر و صدا، گزارش خوب از مدرسه – به عنوان دلیلی برای تقویت مثبت فرزندتان استفاده کنید.

نکاتی برای کمک به فرزندتان در احساس امنیت و آرامش

یک الگوی ثابت برای روز ارائه دهید.روتین ها به کودکان احساس امنیت می دهند و به رفع ترس از ناشناخته ها کمک می کنند. سعی کنید با وعده های غذایی، زمان خواب و موارد مشابه هماهنگ باشید. اگر قرار است برنامه خانواده شما تغییر کند، آن را از قبل با فرزندتان در میان بگذارید. اگر مورد انتظار باشد، تغییر برای بچه‌ها آسان‌تر است.

محدودیت ها را تعیین کنید.اجازه دهید فرزندتان بداند که اگرچه شما احساسات او را درک می کنید، اما قوانینی در خانواده شما وجود دارد که باید رعایت شوند. مانند روال‌ها، تعیین و اجرای محدودیت‌ها به کودک شما کمک می‌کند تا بداند از هر موقعیتی چه انتظاری دارد.

انتخاب ها را ارائه دهید.اگر در تعامل با شما حق انتخاب یا عنصر کنترلی به فرزندتان داده شود، ممکن است احساس امنیت و آرامش بیشتری کند. برای مثال، می‌توانید به فرزندتان حق انتخاب بدهید که در مدرسه کجا او را ترک کنید یا کدام اسباب‌بازی را می‌خواهند به مهد کودک ببرند.

کاهش اضطراب جدایی: نکاتی برای مدرسه

برای کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی، حضور در مدرسه می تواند طاقت فرسا به نظر برسد و امتناع از رفتن امری عادی است. ولی باتوجه به دلایل اصلی اجتناب از مدرسه و ایجاد تغییرات در مدرسه، می توانید به کاهش علائم کودک خود کمک کنید.

از مدرسه بخواهید تا دیر رسیدن فرزندتان را در نظر بگیرد.اگر مدرسه در ابتدا نسبت به دیر رسیدن راحت رفتار کند، می‌تواند به شما و فرزندتان فضای کمی برای صحبت کردن بدهد و با سرعت کمتر فرزندتان از هم جدا شوید.

مکان امن را شناسایی کنید.مکانی را در مدرسه پیدا کنید که فرزندتان بتواند در آن برای کاهش اضطراب در دوره های استرس زا برود. دستورالعمل هایی برای استفاده مناسب از مکان امن ایجاد کنید.

اجازه دهید فرزندتان با خانه ارتباط برقرار کند.در مواقع استرس در مدرسه، یک تماس تلفنی کوتاه – یک یا دو دقیقه – با خانواده ممکن است اضطراب جدایی را کاهش دهد.

برای فرزندتان یادداشت بفرستید تا بخواند.می توانید یک یادداشت برای کودک خود در جعبه ناهار یا کمد او بگذارید. یک “دوستت دارم!” روی دستمال سفره می تواند به کودک اطمینان دهد.

در هنگام تعامل با همسالان خود به کودک خود کمک کنید.کمک یک بزرگسال، خواه از جانب معلم یا مشاور باشد، ممکن است هم برای فرزند شما و هم برای سایر کودکانی که با آنها در ارتباط هستند مفید باشد.

به تلاش های فرزندتان پاداش دهید.درست مانند خانه، هر تلاش خوب – یا قدم کوچک در مسیر درست – شایسته ستایش است.

با کاهش استرس خود به فرزندتان کمک کنید!

کودکانی که والدین مضطرب یا استرسی دارند ممکن است بیشتر مستعد اضطراب جدایی باشند. برای کمک به فرزندتان برای کاهش علائم اضطراب، ممکن است لازم باشد اقداماتی را انجام دهید تا آرام‌تر و متمرکزتر شوید.

در مورد احساسات خود صحبت کنید.بیان آنچه که از سر می گذرانید می تواند بسیار دلچسب باشد، حتی اگر کاری برای تغییر وضعیت استرس زا نتوانید انجام دهید.

به طور منظم ورزش کن.فعالیت بدنی نقش کلیدی در کاهش و پیشگیری از اثرات استرس دارد.

درست بخور.بدنی که به خوبی تغذیه شده باشد، آمادگی بیشتری برای مقابله با استرس دارد، بنابراین مقدار زیادی میوه، سبزیجات و چربی های سالم مصرف کنید و سعی کنید از غذاهای ناسالم، میان وعده های شیرین و کربوهیدرات های تصفیه شده خودداری کنید.

تمدد اعصاب را تمرین کنید.شما می توانید سطح استرس خود را با تکنیک های آرام سازی مانند یوگا، تنفس عمیق یا مدیتیشن کنترل کنید.

به اندازه کافی خوابیدن.احساس خستگی فقط استرس شما را افزایش می‌دهد و باعث می‌شود شما غیرمنطقی یا مه‌آلود فکر کنید، در حالی که خوب خوابیدن مستقیماً خلق و خوی شما و کیفیت زندگی بیداری شما را بهبود می‌بخشد.

حس شوخ طبعی خود را حفظ کنید.عمل خندیدن علاوه بر تقویت دید شما، به بدن شما کمک می کند تا به طرق مختلف با استرس مبارزه کند.

چه زمانی باید به دنبال کمک حرفه ای باشید

صبر و دانش خود شما می تواند کمک زیادی به فرزندتان با اختلال اضطراب جدایی کند. اما برخی از کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی ممکن است نیاز به مداخله حرفه ای داشته باشند. برای تصمیم گیری در مورد اینکه آیا نیاز به کمک برای فرزندتان دارید، به دنبال «پرچم های قرمز» یا علائم شدیدی باشید که فراتر از علائم هشدار دهنده خفیف هستند. این شامل:

  • چسبندگی یا عصبانیت نامناسب برای سن.
  • کناره گیری از دوستان، خانواده یا همسالان.
  • اشتغال به ترس یا احساس گناه شدید.
  • شکایت مداوم از بیماری جسمی.
  • هفته ها از رفتن به مدرسه امتناع می کند.
  • ترس بیش از حد از ترک خانه.

اگر تلاش‌های شما برای کاهش این علائم نتیجه نداد، ممکن است زمان آن رسیده باشد که یک متخصص سلامت روان پیدا کنید. به یاد داشته باشید، اینها همچنین ممکن است علائم ضربه ای باشد که کودک شما تجربه کرده است. در این صورت، مراجعه به متخصص ترومای کودک ضروری است.

درمان اضطراب جدایی

روانپزشکان کودک، روانشناس کودک یا متخصص مغز و اعصاب کودکان می توانند اختلال اضطراب جدایی را تشخیص داده و درمان کنند. این پزشکان آموزش دیده اطلاعات را از خانه، مدرسه و حداقل یک ویزیت بالینی به منظور تشخیص یکپارچه می کنند. به خاطر داشته باشید که کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی اغلب شکایات فیزیکی دارند که ممکن است نیاز به ارزیابی پزشکی داشته باشند.

متخصصان می توانند علائم فیزیکی را بررسی کنند، افکار مضطرب را شناسایی کنند، به کودک شما کمک کنند تا راهبردهای مقابله ای را توسعه دهد و حل مسئله را تقویت کنند. درمان حرفه ای برای اختلال اضطراب جدایی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

رواندرمانی.گفتار درمانی مکانی امن برای کودک شما فراهم می کند تا احساسات خود را بیان کند. داشتن فردی که همدلانه به او گوش دهد و کودک شما را به سمت درک اضطراب راهنمایی کند، می تواند بسیار مفید باشد.

بازی درمانیاستفاده درمانی از بازی یک راه رایج و موثر برای ترغیب کودکان به صحبت کردن درباره احساساتشان است.

مشاوره برای خانواده.مشاوره خانواده می تواند به کودک شما کمک کند تا با افکاری که به اضطراب او دامن می زند خنثی کند، در حالی که شما به عنوان والدین می توانید به کودک خود در یادگیری مهارت های مقابله ای کمک کنید.

مشاوره مدرسه محور.این می تواند به فرزند شما که دارای اختلال اضطراب جدایی است کمک کند تا نیازهای اجتماعی، رفتاری و تحصیلی مدرسه را بررسی کند.

دارو.ممکن است برای درمان موارد شدید اختلال اضطراب جدایی از داروها استفاده شود. فقط باید همراه با سایر درمان ها استفاده شود.



#‌روانشناسی منبع: جعبه ابزار ذهنی

بیشتر...


تبلیغات

تبلیغات

مطالب مرتبط

ترس از مجازات، آبرو و یا مورد بازخواست قرار گرفتن باعث می شود تا کودک و نوجوان از گفتن حقایق سر باز زند و گرایش به دروغگویی در آن ها شدت می یابد.

8 ماه پیش

آگورافوبیا یک وضعیت روانشناختی است که باعث ترس بیش از حد از موقعیت های خاص می شود. برخی از افراد حتی ممکن است از ترک خانه خود اجتناب کنند. آگورافوبیا با درمان قابل کنترل است که شامل دارو درمانی، درمان شناختی رفتاری و تغییر سبک زندگی است. هر چه زودتر تشخیص و درمان را دریافت […]

7 ماه پیش

کتاب صوتی پورنوگرافی لذت ممنوعه را می توانید از طریق فروشگاه سایت دکتر سنایی تهیه کنید. همچنین از طریق شماره واتس آپ 00989034733009 نیز می توانید سفارش...

1 ماه پیش

کتاب خودیاری برای درمان وسواس فکری عملی به زبان ساده توسط دکتر کامیار سنایی مرداد ماه سال ۱۳۹۹ نگاشته‌شد. بهنرین کتاب برای کمک به درمان وسواس فکری عملی...

1 ماه پیش

کتاب صوتی وسواس: کتاب خودیاری برای درمان وسواس فکری- عملی به زبان ساده توسط دکتر کامیار سنایی در مردادماه سال ۱۳۹۹ نگاشته شد. این کتاب راهنمایی جامع برای...

1 ماه پیش

خانواده اولین و مهم‌ترین بافت اجتماعی را برای رشد فرد فراهم می‌سازد. روش‌هایی كه والدین در تربیت فرزندان خود به كار می‌گیرند، نقشی اساسی در تأمین سلامت روانی فرزندان آنها خواهد داشت به‌طوریکه اکثر مشکلات رفتاری کودکان منعکس کننده‌ی رفتارهای است.

8 ماه پیش

کتاب خودیاری برای درمان پانیک کتابی است به زبان ساده درباره حملات پانیک. در این کتاب در ابتدا خواننده با ساختار پانیک و دلایل ایجاد آن آشنا می شود

1 ماه پیش

فرزندپروری مبتنی بر ترس می تواند بر رشد، سلامت روان و رابطه شما با فرزند شما تأثیر بگذارد.

8 ماه پیش

این یک باور کلیشه ای است که بزرگترین مشکلات در ازدواج حول محور پول و رابطه جنسی می چرخد. اما این ها تنها مشکلاتی نیستند که می توانند یک رابطه طولانی مدت را ایجاد یا از بین ببرند. مجموعه ای از…

8 ماه پیش

بیشتر...